beloning

Één van de mooiste beloningen die als sporter kan krijgen voor je harde werk is gekozen worden om te spelen voor het Nationale team. Een verkiezing tot het Nationale team is mooie bevestiging dat je goed bezig bent met je carrière. Ik heb het geluk gehad om twee jeugd EK’s en een zomer met het Nationale heren team te mogen spelen.

De eerste keer dat ik voor het Nationale team uit mocht komen was in de zomer van 2011 vlak voor ik naar Canisius zou vertrekken. Na mijn laatste goede seizoen bij Den Helder was ik onderdeel van het nationale u-18 team gecoacht door Johan Roijakkers. De EK’s voor jeugdteams zijn altijd in de zomer. Dus na het reguliere seizoen bij je club begin je meteen met de trainingen met het Nationale team. De hele zomer trainden we twee keer per dag in Almere om ons voor te bereiden op het EK B-divisie in Bulgarije. Het was een heel erg leuk team om mee samen te spelen met onder andere Kevin Landman met wie ik samen speelde in Den Helder. Uiteindelijk misten we net aan de halve finales en eindigden als 6e.

Twee jaar later was ik onderdeel van het u-20 team (met Hein Gerd Triemstra als coach) en dit keer was het EK in Roemenië. Na een korte voorbereiding (het eerste deel van de voorbereiding had ik nog Summer school op Canisius) eindigden we op de 8e plaats. Persoonlijk speelde ik een goed toernooi met een aantal double doubles.

Het jaar erop, in 2014, werd ik gekozen voor de voorselectie van het Nationale heren team vanwege mijn goede prestaties van het jaar erop met de u-20. Er waren zo’n 30 spelers opgenomen tot de voorselectie dus schatte ik mijn kansen erg klein in dat ik het zou halen. Dit veranderde toen er op de eerste training maar zeven (!) spelers op kwamen dagen.

Alle anderen hadden om uiteenlopende redenen afgezegd. Langzaamaan werd het team aangevuld met wat spelers zodat we uiteindelijk een volledig team konden opstellen. We bereidden ons in juni en juli voor op de EK-kwalificatie wedstrijden in augustus. Ik reed elke dag samen met oud-Den Helder speler Thomas Koenis naar Leiden. We zaten in een poule met Israel, Montenegro en Bulgarije en vanwege de samenstelling van ons team (veel jonge spelers en de meeste ‘topspelers’ waren er niet bij) waren de verwachtingen totaal niet hoog.
Het feit dat er toen (nu gelukkig iets meer) totaal geen geld beschikbaar was voor de herenploeg (in tegenstelling tot de damestak van het basketball) zorgde ervoor dat er flink wat moeilijkheden waren in de voorbereiding. Voor alle oefentoernooien en kwalificatie wedstrijden die we buiten Nederland speelden hadden we de goedkoopst mogelijke vluchten; dat betekende vaak om een uur of vijf in de morgen vertrekken en hadden we vaak een urenlange overstap tijd. 

Deze ‘moeilijkheden’ plus het feit dat we vanaf het begin al met zo’n kleine groep samen waren, en niks te verliezen hadden omdat niemand iets van ons verwachtte, zorgde voor een erg hechte band tussen de spelers en de staf.
Ik maakte mijn debuut tijdens een oefentoernooi in Italië tegen België. Tijdens dit toernooi speelden we ook tegen toplanden als Italië en Duitsland. Verder speelden we in de voorbereiding tegen landen als Roemenië, Tsjechië en Tunesië. We verbaasden vriend en vijand door ons voor het eerst in 25 jaar te plaatsen voor het EK. Twee verloren wedstrijden tegen Israel maar we wonnen uit en thuis van Bulgarije en Montenegro. De laatste wedstrijd tegen Montenegro in de 5 meihal in Leiden is. Hoewel ik helaas niet tot spelen kwam was dit één van de mooiste wedstrijden die ik heb meegemaakt als basketballer. De totale euforie van spelers, staf en publiek in de zaal is iets wat ik echt nooit meer zal vergeten.

Helaas zat ik niet in de selectie voor het EK de zomer er op, maar ik zal altijd trots zijn op het feit dat ik onderdeel was van het team dat zich voor het eerst in 25 jaar weer wist te kwalificeren voor het EK. Spelen voor het Nationale (jeugd)team is echt iets bijzonders. Hoe cliché het ook klinkt (iedere sporter zegt het) maar wanneer het Wilhelmus klinkt krijg je echt elke keer kippenvel. Buiten het spelen van de wedstrijden zelf is het onderdeel zijn van zo’n team iets moois. Alle spelers en staf offeren hun zomer op om elke dag uren lang te trainen en voor te bereiden op een EK of EK-kwalificatie wedstrijden.

Drie maanden lang is dat team het enige waar je dan mee bezig bent waardoor er onderling een hechte band ontstaat. Ook heb je de mogelijkheid om hierdoor veel te reizen. In mijn drie zomers als onderdeel van een Nationaal team heb ik in landen als Cyprus, Italië, Montenegro en Bulgarije kunnen basketballen. Ik heb tijdens deze zomers geweldige ervaringen op kunnen doen die ik nooit meer vergeten zal.

Helaas is dit alweer mijn één na laatste blog. Volgende week nog eentje en dan zit mijn verhaal er weer op. Ik zou zeggen: tot volgende week! 

K.

onderdeel van