persoonlijke groei

In mijn één na laatste jaar bij Canisius, m’n ‘junior year’, begon ik eindelijk veel speeltijd te krijgen. We waren vier belangrijke basisspelers van het vorige seizoen kwijt en er werd verwacht dat we een moeilijk seizoen tegemoet zouden gaan met zoveel jonge spelers die weinig ervaring hadden. Ik was de eerste grote man die vanaf de bank kwam, achter Josiah Heath, die vorig seizoen nog bij Aris Leeuwarden speelde (de basketbalwereld is een kleine wereld).
 
Ongeveer halverwege het seizoen raakten allebei onze power forwards geblesseerd voor de rest van het seizoen, waardoor ik in de basis terecht kwam en erg veel speeltijd kreeg. We haalden uiteindelijk het CIT-post season toernooi waar we in de kwartfinale werden uitgeschakeld door NJIT. We eindigden het seizoen met 18 gewonnen wedstrijden, wat niemand had verwacht voor aanvang het seizoen.

Mede vanwege de goede resultaten (persoonlijk en als team) van het jaar ervoor waren de verwachtingen voor mijn ‘senior year’ best hoog. We konden uiteindelijk de resultaten van het seizoen ervoor niet evenaren en eindigden met 14 gewonnen wedstrijden, we verloren er 18. Persoonlijk werd het niet het seizoen dat ik had gehoopt omdat ik halverwege het seizoen m’n enkelbanden van mijn rechterenkel bijna helemaal afscheurde. Ik speelde er mee door maar de rest van het seizoen kon ik niet meer op 100% van mijn kunnen spelen en trainen. Dat was erg jammer, maar ik wilde natuurlijk niet de laatste maanden van mijn carrière bij Canisius missen.
 
Dit seizoen maakte ik wat mooie dingen mee. Tijdens een toernooi in Las Vegas braken we het nationale collegerecord voor grootste comeback in de laatste minuut (we stonden 11 punten achter met 50 seconden te gaan en we wonnen uiteindelijk na 3 verlengingen van University of Louisiana-Monroe), we versloegen onze rivaal Niagara na 3 verlengingen en ik haalde de ESPN Top 10 plays na een put-back dunk tegen Fairfield University.

Elke zomer na het reguliere schooljaar blijven de basketball teams altijd langer op school vanwege ‘summer school’, Het reguliere schooljaar eindigt in mei en wij moesten dan altijd nog een extra 5 tot 10 weken blijven, zodat we konden trainen en extra schoolwerk konden doen. Vanwege ‘summer school’ slaagde ik al na drie en een half jaar voor m’n bachelor diploma in Communications, Advertising and Public Relations. Hierdoor kon ik al beginnen aan m’n Master’s en aangezien ik een extra jaar had (vanwege mijn ‘redshirt’ jaar), had ik anderhalf jaar om m’n studie Sports Administration af te ronden. Ik koos voor de studie Sports Administration omdat ik na mijn carrière als basketballer erg graag in sport wil werken. Ik slaagde na anderhalf jaar Summa Cum Laude met een 4.0 GPA (wat het hoogst haalbare cijfer is).

Na vijf jaar kwam er dan eindelijk een einde aan mijn tijd bij Canisius. In deze vijf jaar heb ik er ontzettend veel meegemaakt en veel vrienden gemaakt die ik nog steeds erg vaak spreek. Ik zal er deze zomer weer naar toe gaan omdat mijn vriendin Samantha, die ik op Canisius heb leren kennen en met wie ik al vier jaar samen ben, nog in Buffalo woont en een baan heeft. Dit seizoen is ze in november naar Pamplona gekomen en na het seizoen zal ik dus weer naar Buffalo gaan.

Ik heb een geweldige tijd gehad op Canisius. Ik ben er vanaf mijn achttiende tot mijn drieëntwintigste gegroeid van een jongen tot een jongeman en heb door heel Amerika gereisd, basketball gespeeld voor het oog van duizenden en herinneringen gemaakt die ik nooit meer zal vergeten. Ik ben heel blij dat ik de beslissing heb genomen om college te gaan spelen, want naast het basketball heb ik zoveel meegemaakt en ben ik ontzettend veel gegroeid als persoon.
Tot volgende week!

onderdeel van